Ik verneuk mezelf

Blog, Voorwerk

In maart verschijnt mijn nieuwe bundel bij Uitgeverij Stanza. De titel wordt Mijn eigen problemen. Zoals ik eerder schreef, begon ergens in het afgelopen jaar alles wat ik dacht te zijn (academicus, ‘politiek dichter’, ‘man’) te verbrokkelen; ik was eerder alleen maar bezig geweest iemand te worden en daar stootte ik mezelf aan. Wat nu? Mijn eigen problemen is het verslag van die verbrokkeling, beschreven op een informatieve manier: een soort anti-sociologie. Ik besloot deze gebeurtenis – behalve persoonlijk ook altijd groot, publiek, maatschappelijk – actief te benaderen: als ontvorming van mijzelf. Vandaag schreef ik, in een roekeloze uitbarsting, een nieuwe reeks rond het onderwerp, ‘ik verneuk mijzelf’. Een van de nieuwe gedichten:

want onder normale omstandigheden
ging ik Nederlands studeren
en las ik Kellendonk
zijn homoseksualiteit boeide me
als een levensvorm
en later als een vorm van de dood
zelf was ik geen onderdeel van een seksuele subcultuur
maar van een seksuele mainstream
die zichzelf ging ontdekken
wat haat ik de meerderheid
en toch representeer ik haar
misbaksel op de grens van twee eeuwen
dat Nederlands ging studeren
en als neerlandicus in een instituut dat doodgeboren
is voor deze eeuw
de verkeerde keuzes maakt
het was dom om te denken
dat Bart Vervaeck mij iets kon leren
over het leven
de postmoderne man is dood
de wereld om hem uitgeput
hij heeft geïnvesteerd in zichzelf

Decreatie

Blog

De Franse filosofe en mystica Simone Weil, afkomstig uit een rijke Joodse familie, hongerde zichzelf uit in Zuid-Frankrijk om te voelen wat de arbeidersklasse voelde, ik heb me er helemaal volgepropt. In Antibes koop ik bij Masséna haar verzameling spirituele aforismen La Pesanteur et la Grâce (Zwaartekracht en genade) omdat ik wil weten wat decreatie is. Decreatie is geen destructie, maar een actief verlangen naar het niets, in plaats van naar zijn Ersatzproducten, die dagelijks via een pop-cultureel-artistiek-biopolitiek-industrieel complex aan ons worden doorgegeven, straight to our guts. Chris Kraus schrijft over Simone Weil, decreatie, anorexia en de kunstenaar Paul Thek in haar roman Aliens & Anorexia, het meest wilde boek uit de officieuze trilogie die, met I Love Dick en Torpor, haar intellectuele biografie uitmaakt. ‘Paul Thek, who was ambivalently homosexual, was arguing for a state of decreation, a plateau at which a person might, with all their will and consciousness, become a thing.’ Ik denk de laatste tijd veel na over mijn maatschappelijke dood, uit de grenzen van mijn subjectiviteit breken, en de versplintering van wat ik dacht te zijn (‘politiek dichter’, academicus). Manier om de ondode resten ervan uit te wringen, de formules van een versteend neoliberalisme aan zichzelf terug te voeden.