Domheid

Blog

Romantiek, modernisme, postmodernisme, het domme schrijven. Wat is domheid? Was Jeroen Mettes haar misschien op het spoor? Volgens hem schreef Dirk van Bastelaere niet dom genoeg, dat wil zeggen, te ironisch, afstandelijk. ‘Maar is een bepaalde domheid of achterlijkheid niet de ultieme limiet van de taal van de logos? Zou het dan ook niet kunnen zijn dat zodra taal losgekoppeld raakt van elke specifieke gedachte, van elke ironie, elk zelfbewustzijn, zij eindelijk zelf begint te denken?’ (Weerstandsbeleid, p. 340) De ironie bevestigt de transgressie, veronderstelt haar. De humor (domme humor?) – Mettes citeert hier Gilles Deleuze – heeft geen pretenties en gooit daarmee het hele Kritische schema in de sloot. Aantrekkelijk.

Opwindend

Blog

#Acceleratie is naar de vormgever. In de flaptekst gebruik ik het woord ‘opwindend’ om deze nieuwe stroming te beschrijven.

*

Rapportage: de aardappelen volgende keer iets minder lang koken en dan half in boter, half in olijfolie bakken. Ik vond de zalm erg smaakvol maar net iets te gaar. Combineerde uitstekend met de venkel, die eerst even in de olie heeft ‘gezeten’ alvorens te worden omgeschept; dat zag er mooi uit, en had het gewenste effect. Al met al een prima maaltijd, en dat vond Maarten ook. De houtgelagerde eisbock van SNAB (Stichting Noord-Hollandse Alternatieve Bierbrouwers) die we tegen 2 uur ’s nachts dronken zou vermoedelijk erg goed zijn bij een herfstige stoofschotel. Morgen is de markt op de Van der Pekstraat weer open; wie wil, kan woensdag aanschuiven.

*

Het stuk wordt fragmentarisch, onwetend, persoonlijk en niet-professioneel. Deze week geven we er een klap op, voordat we iedere verhouding uit het oog verliezen.

*

Voor Awater ga ik Nieuwe zon van Jacob Groot bespreken, een ‘megagedicht’. Ik stel me dienstbaar op en ga vijf mogelijke benaderingen van het boek uiteenzetten: als lang gedicht, als analyse van de lyrische stem, als vorm van speculatieve filosofie, als beschrijving van een nieuwe fysica en als postmoderne fabel.

Contradictie

Blog

De gedichten van Xu Lizhi (1990-2014), dichter en fabrieksarbeider bij Foxconn, gaan door merg en been. Lizhi benam zich van het leven op 30 september 2014.

*

Mijn werkdag bestaat uit het nalezen van manuscripten, invoeren van correcties, instrueren van persklaarmakers, contact onderhouden met de vormgever, rapporteren. Ik begeleid het volledige uitgeeftraject: van idee naar receptie (boekhandel, pers, lezer).

*

Maarten komt vanavond langs om een hapje te eten en verder te werken aan het artikel over de jongste Nederlandstalige poëzie dat wij nu al maanden achter ons aan slepen. In 10:04, de briljante nieuwe roman van Ben Lerner, overdenkt de verteller, terwijl hij eten klaarmaakt voor de Occupy-demonstrant die in zijn badkamer een douche neemt, op een zeker moment de contradictie tussen zijn overtuigde politieke materialisme en zijn onvermogen om voor een ander te zorgen – om zichzelf daarna onmiddellijk sussend toe te spreken en die behoefte af te doen als een vorm van boutique biopolitics die zelfzorg en radicalisme op één hoop gooit. Toch is dit allerminst een cynisch boek: ‘Your gesture of briefly placing a tiny part of the domestic – your bathroom – into the commons leads you to redescribe the possibility of collective politics as the private drama of the family.’ Ben Lerner op z’n best.

*

Omdat ik met de dezelfde contradictie leef, besluit ik vanavond het volgende voor Maarten te bereiden: wilde zalm met verse kruiden uit de oven, gesauteerde venkel, een simpele Romaine salade en gebakken aardappeltjes. Ik gebruik hierbij het mij recent cadeau gedane The Art of Simple Food van Alice Waters, oprichter van restaurant Chez Panisse in Berkeley, waar ik in september nog een aardige som geld heb uitgegeven voor een eenvoudige maar perfecte maaltijd.

Daarna gaan we, voorzien van een aantal flesjes Punk IPA, aan de slag. In dit tweede deel belanden we aan bij het postmodernisme en post-postmodernisme, flarf (niet cursief, want opgenomen in Van Dale), conceptualisme en de vraag: wat nu?